Biografie

Haaks, kwetsbaar, uit het hart

Door Jan Devriese, journalist columnist

Ze kan zomaar verliefd worden, zegt ze. Op materialen. En vormen. Dan wil ze daar iets mee doen. Dan móét ze daar iets mee doen. Ze wordt dan soms zelfs een beetje hebberig, bekent ze. Maar niet om te houden. Om, als het werk klaar is, te delen. Te raken. 

Raken doet ze met tegenstellingen. Een schijnbaar schattig knuffelkonijn op een babyblauw kussentje blijkt bij nader inzien een topzwaar, stekelig ding. Er valt niks te knuffelen. Weinig is wat het lijkt, in haar wereld. 

Raken doet ze ook met kwetsbaarheid. Met argeloze speelsheid, onschuld, onbevangenheid. In de hondjes die — nu eens dartel, dan weer weerloos — doen wat ze het allerbeste kunnen: hondje zijn. In de ‘kleine jongetjes vanbinnen’, die de ene keer nieuwsgierig het leven te lijf gaan, en de andere keer in al hun zuiverheid de kop opsteken in de volwassene. 

Babette Degraeve (Beernem, België, 1965) is de dochter van een architect en de kleindochter van een timmerman. Als jong meisje zag ze hoe haar vader huizen ontwierp: van binnen naar buiten. En in de werkplaats van haar opa gaf ze zich over aan de prikkelende geur van hout, de zintuiglijkheid van materialen, de wonderlijke efficiëntie van gereedschap. Na haar studies aan de Arnhemse Kunstacademie (Artez) legde ze zich gaandeweg toe op bronzen sculpturen. 

Babette herinnert zich haarscherp het moment waarop ze voor de beeldende kunsten is gevallen: tijdens een bezoek aan het Paleis voor Schone Kunsten in Rijsel. Oog in oog met een prachtig marmeren beeld van een liggende naakte vrouw, over wie enkele kledingstukken waren gedrapeerd — in marmer. Hoe was het mogelijk, vroeg ze zich gefascineerd af, om zoveel zachtheid te puren uit dat harde, koude marmer? En helemaal verbaasd werd ze, toen ze ontdekte dat de liggende vrouw een liggende hermafrodiet was.